Άννυ Θεοχάρη
anni01

Η Άννυ Θεοχάρη μεγάλωσε στο Λουτράκι αλλά ζει στην Αθήνα. Όταν ήταν πολύ μικρή έκανε το πρώτο της ταξίδι στη χώρα των Ξυσμένων Μολυβιών, όπου έμαθε να γράφει και να ζωγραφίζει. Αγαπημένος της προορισμός, το Παραμυθομέρος. Η Άννη έχει κάνει θεατρικές σπουδές και ασχολείται με τα παιδιά κάνοντας θεατρικό παιχνίδι, δραματοποιήσεις και αφηγήσεις παραμυθιών. Ταυτόχρονα διδάσκει θέατρο για παιδιά.

Διατηρεί ένα blog με τίτλο «Οι περιπέτειες της Σοφίας» και είναι μικρές ιστορίες με πρωταγωνίστρια ένα δεκάχρονο κοριτσάκι.
Η πρώτη της εμφάνιση στο χώρο του παιδικού βιβλίου έγινε με το παραμύθι Πού πάει ένα Μπαλόνι όταν Φεύγει από το χέρι σου που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λιβάνη. Πρόσφατα, κυκλοφόρησε, από τις Εκδόσεις Λιβάνη, και το δεύτερο βιβλίο της Ένας ξεχωριστός φίλος. Ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδα και τα δύο και πάμε ευθύς αμέσως να τη γνωρίσουμε.

Άννη, ήθελες από μικρή να γίνεις συγγραφέας;

Όχι, όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω μπαλαρίνα, ηθοποιός, δασκάλα, τραγουδίστρια... Όλα όσα θέλουν τα κοριτσάκια να γίνουν. Αλλά άρχισα να γράφω μικρές ιστορίες και ποιηματάκια και να κρατάω ημερολόγιο από δέκα χρονών.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου παιδικό βιβλίο τώρα και ποιο όταν ήσουν παιδί;

Το αγαπημένο μου παιδικό βιβλίο ήταν είναι και θα είναι ο Πήτερ Πάν!

Πόσο σημαντικό είναι το θεατρικό παιχνίδι για τα παιδιά και γιατί;

Πιστεύω πως το θεατρικό παιχνίδι θα έπρεπε να είναι βασικό μάθημα στα σχολεία όπως είναι τα μαθηματικά! Με απλά λόγια είναι ο πιο ευχάριστος και ταυτόχρονα χρήσιμος τρόπος να μάθει ένα παιδί τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του. Με το θεατρικό παιχνίδι, το παιδί πια παίζει με σκοπό και ουσία. Μέσα από τα παιχνίδια μαθαίνει το σώμα του και πως να το χρησιμοποιεί, τα αισθήματά του και πώς να τα χειρίζεται, το περιβάλλον γύρω του και πώς να κινείται μέσα σε αυτό. Αντιλαμβάνεται και γνωρίζει τον κόσμο με έναν πολύ δημιουργικό τρόπο.

Στο ΒΟΞ έχουν ξεκινήσει κάποια εργαστήρια Θεατρικού Παιχνιδιού στα οποία συμμετέχεις. Θα ήθελες να μας μιλήσεις λίγο γι' αυτά;

anni002Με την θεατρική ομάδα του Βοξ, που απαρτίζεται από την Στέλλα Κυπριάδου, την Χριστέλλα Γκιζέλη και εμένα, εδώ και οχτώ χρόνια υποδεχόμαστε στο χώρο μας, Αραχόβης 56 & Θεμιστοκλέους, παιδιά από όλα τα σχολεία της Αθήνας, κάνοντας αφήγηση και δραματοποίηση των παραμυθιών των εκδόσεων Λιβάνη. Σκεφτήκαμε λοιπόν, να ξεκινήσουμε αυτά τα θεατρικά εργαστήρια επειδή έχουμε ανάγκη να δουλέψουμε με μια οργανωμένη ομάδα παιδιών και να καταφέρουμε μέσα από το θεατρικό παιχνίδι να ανεβάσουμε μια θεατρική παράσταση. Στόχος μας είναι να γράψουμε με τα παιδιά το δικό μας θεατρικό έργο, να φτιάξουμε μαζί τα σκηνικά και τα κουστούμια και να παρουσιάσουμε την πρώτη μας θεατρική παράσταση! Είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι με αυτό μας το εγχείρημα και ανυπομονούμε να ξεκινήσει το παιχνίδι!

Μιας και ασχολείσαι με το θέατρο θα θέλαμε να μας προτείνεις μία θεατρική παράσταση για παιδιά.

Ο Ερωτόκριτος του Βιτσέντζου Κορνάρου στο Θέατρο ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ – Παιδική Σκηνή Στουρνάρη & Καπνοκοπτηρίου 8, σε απόδοση / Σκηνοθεσία των Ηλίας Καρελλάς – Αλεξάνδρα Λιακοπούλου.

Αν είχες την ευκαιρία να γνωρίσεις κάποιον ήρωα ενός παραμυθιού, ποιον θα επέλεγες;

Θα ήθελα να γνωρίσω τον Πήτερ Πάν, για να με οδηγήσει στη Χώρα του Ποτέ και να μου αποκαλύψει τον τρόπο για να μην μεγαλώσω ποτέ!

Κατά τη γνώμη σου, ποιος είναι ο ρόλος ενός παιδικού βιβλίου. Πρέπει να καλλιεργεί αξίες και να «παιδεύει» ή οφείλει μόνο ψυχαγωγεί και να γαληνεύει;

Φυσικά και τα δυο! Πιστεύω πως μέσα από την ψυχαγωγία και το παιχνίδι μπορείς να μάθεις και να ανακαλύψεις τα πιο σπουδαία πράγματα του κόσμου!

Τι πιστεύεις, ότι κερδίζει ο μικρός αναγνώστης από ένα παιδικό βιβλίο;

Βάζει τις βάσεις για την ενήλικη ζωή του. Μαθαίνει να αγαπά την γνώση, να εμπιστεύεται τα συναισθήματα που του προκαλεί η ανάγνωση ενός παραμυθιού, να οξύνει την φαντασία του και να καλλιεργεί το πνεύμα και τη ψυχή του. Ένα βιβλίο είναι ένα παράθυρο στον κόσμο, αλλά ένα παραμύθι, είναι ένα παράθυρο σε πολλούς κόσμους, πραγματικούς και φανταστικούς!

Ο τρόπος που αφηγείται κάποιος ένα παραμύθι, πιστεύεις πως παίζει σημαντικό ρόλο;

Ας πούμε πως ένας παραμυθάς που ξέρει να μαγεύει το κοινό του με την τέχνη της αφήγησης, διηγείται μια ιστορία με όλη την παραστατικότητα που της αρμόσει, προσέχοντας να χρωματίζει σωστά τη φωνή του, να αυξομειώνει το ρυθμό της αφήγησής του για να εντείνει την αγωνία, να αλλάζει φωνές και να κάνει ερμηνευτικές παύσεις. Και ας πούμε πως μια μητέρα αφηγείται την ίδια ιστορία στο μικρό της, απλά, με ήρεμη γλυκιά φωνή, χωρίς να δίνει κανένα θεατρικό στοιχείο στην αφήγησή της. Αλήθεια δεν ξέρω τι από τα δύο θα «μιλήσει» περισσότερο στην καρδιά του μικρού παιδιού, ούτε αν αρκεί μια παύση και μια εναλλαγή φωνής για να κάνει ένα παιδικό μυαλουδάκι να ταξιδέψει. Το μόνο που ξέρω είναι ότι τα παραμύθια πρέπει να γράφονται και να λέγονται «από καρδιάς»!

Πόσο εύκολο είναι να γράψει ένας μεγάλος κάτι που θα «μιλήσει» σε ένα παιδί;

Καθόλου εύκολο! Δεν ξέρω καν τον τρόπο. Ακολουθώ τον πιο πάνω κανόνα. Γράφω με την καρδιά μου και ελπίζω κάθε φορά οι ιστορίες μου να αγγίζουν τις καρδιές κάθε μικρού, και γιατί όχι και μεγάλου αναγνώστη!

Υπάρχουν κριτήρια για να επιλέξουμε βιβλία για παιδιά ή καλύτερα είναι να τα αφήνουμε να διαβάζουν οτιδήποτε πέφτει στα χέρια τους;

Καλό είναι, κατά τη γνώμη μου, να αφήνουμε τα παιδιά να επιλέγουν εκείνα τι θα διαβάσουν, παροτρύνοντας τα και κατευθύνοντας τα εκεί που πιστεύουμε ότι πρέπει να οδηγηθούν! Με άλλα λόγια, δίνοντας στα παιδιά σωστά ερεθίσματα, τα βοηθάμε να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και να κάνουν τη σωστή επιλογή. Άλλωστε διαβάζοντας και κάτι το οποίο δεν είναι και τόσο «καλό», σε βοηθάει να μπορείς μετά να ξεχωρίσεις τι πραγματικά αξίζει και τι όχι. Δεν υπάρχουν κριτήρια, μόνο σωστή αξιολόγηση.

Υπάρχει τρόπος μέσα από τα παραμύθια να εξηγήσουμε στα παιδιά τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία;

Μπορείς να βάλεις όρια στην φαντασία ενός παιδιού; Να του πεις: «μέχρι εδώ ήταν η πραγματικότητα, από και πέρα αρχίζει η φαντασία»; Δεν νομίζω! Υπάρχουν τρόποι να εξηγήσεις σε ένα μικρό αναγνώστη, ότι για παράδειγμα, το πέταγμα του Πήτερ Παν είναι προϊόν φαντασίας του συγγραφέα και ότι ένα παιδί δεν θα μπορούσε ποτέ να πετάξει στην πραγματικότητα, αλλά δεν ωφελεί! Δεν θα ήθελα ποτέ σαν παιδί να ανακαλύψω την τραγική αλήθεια. Άλλωστε θα μείνω στα λόγια του Αϊνσταίν: Η φαντασία είναι πιο σημαντική από τη γνώση!

 


 

stari"Αλήθεια, ξέρετε, παιδιά, γιατί το ψωμί είναι τόσο σημαντικό για τον άνθρωπο;" Η ερώτηση της κυρα-Δήμητρας έκανε το μικρό Δημητράκη να κοκκινίσει. Όχι μόνο γιατί δεν είχε απάντηση, αλλά και γιατί δίπλα του βρισκόταν η Ελένη, που τώρα τελευταία είχε γίνει "ξερόλας" και δεν υπήρχε κάτι που δεν ήξερε! Και σαν να μην έφτανε αυτό, τον κέρδιζε συνεχώς και στο τρέξιμο. Αλλά ως εδώ! Οι μέρες της νίκης της ήταν μετρημένες! Ο Δημήτρης κάθισε στον υπολογιστή του, πληκτρολόγησε τη λέξη "ψωμί" και βρέθηκε μπροστά σε ένα σπουδαίο στοιχείο της γεωργίας: το σιτάρι! Ρούφηξε με μανία κάθε πληροφορία και έμαθε τα πάντα για το πώς το καλλιεργούν οι άνθρωποι από τα παλιά χρόνια μέχρι σήμερα. Έτσι την επόμενη μέρα στο σχολείο θα κατατρόπωνε τη μικρή Ελένη με τις γνώσεις του! Ή μήπως όχι; Ένα παραμύθι που μιλάει για το σιτάρι, την καλλιέργειά του και τη σπουδαία θέση που κατέχει στη διατροφή του ανθρώπου. Εκτός από την ιστορία, στην έκδοση περιλαμβάνονται και δραστηριότητες αλλά και συμπληρωματικές γνώσεις που αφορούν το σιτάρι.

Το Σιτάρι

 

001namesstroke

003Anaptixistroke

002Astrologystroke

004Ipsosstroke

Λέξεις κλειδιά

Η ομάδα μας

Πατήστε εδώ για να γνωρίσετε τη συντακτική ομάδα και τους συνεργάτες του LoveBaby.gr

Δημοσκόπηση

Ποια είναι η γνώμη σας για την αποθήκευση βλαστοκυττάρων;