Εύη Γεροκώστα

P4190204

Η Εύη Γεροκώστα γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Γαλλική Φιλολογία και Μετάφραση. Η ιδανική δουλειά για κείνη συνδέεται με τα παιδιά και τα βιβλία και σε ένα βαθμό τα έχει καταφέρει -εργάζεται ως υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Έτσι, έχει καθημερινά την ευκαιρία να οργανώνει γι’ αυτά επισκέψεις συγγραφέων κι εικονογράφων σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας και το απολαμβάνει. Αφηγείται υπέροχα, με μια χάρη μοναδική - αρκεί μία και μόνη φορά να την ακούσει κανείς κι έχει την αίσθηση πως βουλιάζει στη μαγεία του παραμυθιού - δώρο κι αντίδωρο, για πρόσωπα αγαπημένα και άλλα - και στη χρυσόσκονη της φαντασίας.

Μικροί και μεγάλοι ταξιδεύουν με τις ιστορίες της, φερμένες από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου. Ιστορίες που άκουσε, διάβασε, έγραψε ή μετέφρασε, κυρίως όμως ιστορίες που τη «διάλεξαν» όπως της αρέσει να λέει. Το πώς «γεννήθηκαν τα όνειρα» είναι το πρώτο παραμύθι που έγραψε. 

Κυρία Γεροκώστα τι σημαίνει για σας η «κόκκινη κλωστή»;

Η κόκκινη κλωστή είναι ένα μονοπάτι με κόκκινα νηματόδεντρα από τη μια και από την άλλη. Ένα μονοπάτι που ξεκινά από το «μια φορά κι έναν καιρό...» και που δεν τελειώνει πουθενά. Σ’ αυτό το μονοπάτι, το χώμα, κάθε πέτρα, κάθε πλάσμα, όλα μιλάνε τη γλώσσα των παραμυθιών. Κι όσοι περνούν από κει, στέκονται και ακούνε ιστορίες. Κι αφού βρουν αυτή που θα τους μαγέψει, δένουν στη μέση τους μια από τις πολλές άκρες της κόκκινης κλωστής, και δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν...

Με ποια αφορμή ασχοληθήκατε με το παραμύθι;

Από κάποια ηλικία και μετά, θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει ιστορίες και να μαγεύεται. Ανέκαθεν όμως μου ήταν δύσκολο να το κάνω εγώ, δεν μου το επέτρεπε η ανασφάλειά μου. Το 2000 παρακολούθησα ένα φεστιβάλ αφήγησης στο Παρίσι, το “Babel contes”. Παραμυθάδες απ’ όλο τον κόσμο αφηγούνταν στη μητρική τους γλώσσα, χωρίς διερμηνεία. Δεν καταλάβαινα λέξη από τη γλώσσα τους, κατάλαβα όμως τις ιστορίες! Ήταν μαγικό αυτό που συνέβαινε, κι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη δύναμη της αφήγησης. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή επίσης, σκέφτηκα πως ίσως είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή να το δοκιμάσω κι εγώ. Παρακολούθησα σεμινάρια, διάβασα, άκουσα άλλους παραμυθάδες, ώσπου αποφάσισα να κάνω το μεγάλο βήμα...

Πώς γεννήθηκε μέσα σας η ιδέα για το «Πώς γεννήθηκαν τα όνειρα»;

Όσο παράξενο κι αν μπορεί ν’ ακουστεί, όλα ξεκίνησαν από ένα όνειρο! Ξύπνησα ένα πρωί και θυμόμουν την εικόνα ενός ήλιου, περήφανου και μεγαλόπρεπου, κι ενός σύννεφου που τον φρόντιζε και τον αγαπούσε. Εκείνο το διάστημα είχα ξεκινήσει να κρατάω «ονειρολόγιο», δηλαδή ημερολόγιο των ονείρων που έβλεπα. Πάντα όμως έγραφα αποσπασματικές εικόνες, ποτέ ολοκληρωμένες ιστορίες. Εκείνο το πρωί λοιπόν, από συνήθεια, άρχισα να περιγράφω την εικόνα. Έγραφα, έγραφα... ώσπου κατάλαβα ότι έγραφα ένα παραμύθι...!

Πόσο σημαντικός είναι ο τρόπος που αφηγούμαστε ή διαβάζουμε ένα παραμύθι στα παιδιά;

Κάθε φορά που αφηγούμαι σε παιδιά, βλέπω πως νιώθουν ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει, κάτι ωστόσο που, ακόμα κι αν το ζουν για πρώτη φορά, δεν τους φαίνεται ξένο. Μιλάμε για δέντρα, και τα βλέπουμε δίπλα μας. Μιλάμε για νεράιδες, και ξέρουμε πως κάπου εκεί γύρω κρύβονται. Μιλάμε για πουλιά, και τ’ ακούμε να φτερουγίζουν. Μιλάμε για φωτιά, και η φλόγα της μας ζεσταίνει. Η μαγεία υπάρχει δίπλα στα παιδιά, έτσι δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, χρειάζεται απλώς ειλικρίνεια. Όταν μια μέρα αφηγήθηκα σε μια τάξη ένα παραμύθι που εξηγεί πώς ήρθαν στον κόσμο τα παραμύθια, δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από ένα μικρό κορίτσι. Ήταν σα να του έλεγε κάτι αυτή η ιστορία, κάτι ιδιαίτερο. Όταν τελείωσα, με κοίταξε και μου είπε: «Ξέρω κι εγώ ένα παραμύθι, να σας το πω;». Κι εκεί, μπροστά σε όλους τους συμμαθητές της, βρήκε το θάρρος και αφηγήθηκε την ιστορία της, κι έγινε εκείνη η «μάνα των παραμυθιών» της δικής μου ιστορίας. Για τέτοιες στιγμές –και για πολλές ακόμη- η εμπειρία του να μοιράζομαι ιστορίες με τα παιδιά μου άλλαξε τη ζωή.

Πώς «σας διαλέγουν» οι ιστορίες;

Ο πλούτος των λαϊκών παραμυθιών είναι ανεξάντλητος, και η αναζήτηση αυτών που θα μαγέψουν κάθε αφηγητή συνεχής. Όταν έρθει η ευλογημένη πραγματικά στιγμή που βρίσκω ένα παραμύθι που μου «μιλάει», αρχίζω να το μελετάω, να συγκρίνω παραλλαγές του σε όλο τον κόσμο, να αναλύω τα σύμβολα και τα αρχέτυπα, να γνωρίζομαι με τους ήρωές του. Μέχρι να «τολμήσω» να το αφηγηθώ, το παραμύθι είναι πανταχού παρόν στη ζωή μου: το σκέφτομαι, το «ανακρίνω»… και πολύ συχνά το ονειρεύομαι! Όλη αυτή η διαδικασία μπορεί να κρατήσει λίγο ή περισσότερο, ουσιαστικά όμως δεν σταματά ποτέ!

IMG_1244-1200

Τι προσφέρουν τα παραμύθια στα παιδιά;

Τα παραμύθια είναι παραμυθία, παρηγοριά. Μας ταξιδεύουν σ’ έναν τόπο άτοπο και σ’ ένα χρόνο άχρονο. Στο «μια φορά κι έναν καιρό». Μας μαθαίνουν ν’ ακούμε –τα λόγια και τις σιωπές. Μας βοηθούν να μοιραζόμαστε, να ξεφεύγουμε από την καθημερινότητα. Μας μαθαίνουν να σχετιζόμαστε, να επικοινωνούμε σε μια γλώσσα αρχετυπική. Κι αυτή τη γλώσσα την καταλαβαίνουν καλύτερα απ’ όλους τα παιδιά.

Ποιο παραμύθι θεωρείται απαραίτητο να έχει διαβάσει ένας γονιός στο παιδί του μέχρι τα πέντε του χρόνια;

Όλα τα παραμύθια είναι για όλους, απλώς κάποια παραμύθια είναι ιδανικότερα για συγκεκριμένες στιγμές της ζωής. Προσωπικά πιστεύω ότι οι ιδανικές ιστορίες για αφήγηση στα παιδιά είναι ιστορίες τις οποίες αγαπάει ο ίδιος ο γονιός. Είναι ευτυχές το γεγονός ότι υπάρχουν εξαιρετικά βιβλία με λαϊκά παραμύθια απ’ ολόκληρο τον κόσμο, οπότε ο γονιός πρέπει να τολμήσει να «βουτήξει» μέσα τους, να βρει τις δικές του αγαπημένες ιστορίες και στη συνέχεια να τις μοιραστεί με τα παιδιά του. 

Ποιο ήταν το πιο αγαπημένο σας παραμύθι όταν ήσασταν μικρή;

Η αλήθεια είναι ότι ήμουν από τα παιδιά που δεν άκουσαν πολλά παραμύθια -ίσως άλλωστε γι’ αυτό τα έχω αγαπήσει τόσο πολύ τώρα. Ήμουν παρόλα αυτά τυχερή γιατί είχα πάντα γύρω μου βιβλία, που κάλυψαν κάπως το κενό της αφήγησης. Θυμάμαι λοιπόν ένα κλιμακωτό παραμύθι που όλοι γνωρίζουμε το «Ντίλι-ντίλι». Από μικρή με εντυπωσίαζε το πόσο τραγουδιστό και διασκεδαστικό ήταν!

Θα θέλατε να πείτε κάτι στις νέους γονείς για το πώς θα βοηθήσουν τα παιδιά τους να αγαπήσουν το βιβλίο;

Ας σκεφτούν βιβλία που σημάδεψαν τους ίδιους, που τους βοήθησαν να δουν τη ζωή με άλλη ματιά. Ας προσπαθήσουν να θυμηθούν τι ένιωσαν τη στιγμή που άγγιξαν και μύρισαν για πρώτη φορά ένα βιβλίο. Ας διαβάσουν παρέα με τα παιδιά τους, κι ας χαρούν αυτό που θα διαβάσουν. Ας παίρνουν ένα βιβλίο παντού: στη θάλασσα, στη βόλτα, σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού. Ας αφήσουν τα παιδιά τους να διαλέξουν τι θα ήθελαν να διαβάσουν. Και, πάνω απ’ όλα, ας θυμούνται πάντα το «δεκάλογο για τα δικαιώματα του αναγνώστη* » του Ντανιέλ Πενάκ!

 

Μια συνέντευξη στη Λιάνα Δενεζάκη

 

* Tο 1992, Ο  Ντανιέλ Πενάκ είναι ένας γάλλος συγγραφέας πρότεινε έναν δεκάλογο για τα "Δικαιώματα του Αναγνώστη".

Είναι ο εξής:

  1. Το δικαίωμα να μη διαβάζεις
  2. Το δικαίωμα να προσπερνάς σελίδες
  3. Το δικαίωμα να μην τελειώνεις το βιβλίο
  4. Το δικαίωμα να ξαναδιαβάζεις το βιβλίο
  5. Το δικαίωμα να διαβάζεις οτιδήποτε
  6. Το δικαίωμα να δραπετεύεις από το βιβλίο
  7. Το δικαίωμα να διαβάζεις οπουδήποτε
  8. Το δικαίωμα να ξεφυλλίζεις
  9. Το δικαίωμα να διαβάζεις δυνατά
  10. Το δικαίωμα να μην υπερασπίζεσαι τα αναγνωστικά σου γούστα
 

001namesstroke

003Anaptixistroke

002Astrologystroke

004Ipsosstroke

Λέξεις κλειδιά

Η ομάδα μας

Πατήστε εδώ για να γνωρίσετε τη συντακτική ομάδα και τους συνεργάτες του LoveBaby.gr

Δημοσκόπηση

Ποια είναι η γνώμη σας για την αποθήκευση βλαστοκυττάρων;