Εάν κάποιο παιδί χρειάζεται σταθερότητα και συνεκτικότητα στη ζωή, αυτό είναι το παιδί με τη Σελήνη στον Αιγόκερω.

Όλες οι ενστικτώδεις παρορμήσεις του φωλιάζουν στη βαθιά ανάγκη για δομή, βάσεις και θεμέλια. Χωρίς αυτά νιώθει αβεβαιότητα και ανασφάλεια. Αν και η οργάνωση μέχρι λεπτομέρειας πρωτοκόλλου δεν είναι υγιής και συνεπώς η πιο ενδεδειγμένη, σίγουρα κάποιος βαθμός ρουτίνας είναι αποδεκτός. Το παιδί αυτό έχει ανάγκη να βλέπει στο πρόσωπο των μεγαλυτέρων κάποιο βαθμό σοβαρότητας, πειθαρχίας και σεβασμού, γι΄αυτό και από αυτές τις ιδιότητες εξαρτάται ο βαθμός εμπιστοσύνης που θα εκδηλώσει απέναντί τους.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν εστιάζεται στην πειθαρχία ή την “εντυπωσιακή” ωριμότητα που μπορεί να εκπέμπει ακόμη και πολύ μικρό ηλικιακά, αλλά στα συναισθήματά του, τα οποία έχει την τάση να τα κρατά υπό τον έλεγχό του, αν όχι να τα καταπνίγει πίσω από συναισθήματα ενοχής. Είναι σημαντικό γι΄αυτό το παιδί να γνωρίζει το καλό και το κακό και είναι στη φύση του η ανάληψη ευθυνών. Πρόβλημα δημιουργείται από τη στιγμή που αυτή η υπευθυνότητα -ιδίως στην πολύ τρυφερή ηλικία- φθάσει στο σημείο να αναχαιτίσει την ίδια την παιδικότητα και την ανεμελιά της. Όσο σοβαρή και ιεραρχική (σεβασμός προς τους μεγαλύτερους) κι αν είναι η συνείδηση αυτού του παιδιού, από νωρίς έχει την τάση να βλέπει το χιούμορ στη ζωή, αναπτύσσοντας ένα οξύ και καυστικό πνεύμα. Ξέρει με άλλα λόγια να σαρκάζει και να αυτοσαρκάζεται.